Falë postimit të mbrëmshëm në Truth Social nga Presidenti i SHBA-së, Donald Trump, armëpushimi midis Iranit, SHBA-së dhe Izraelit, i cili duhej të skadonte të mërkurën, të paktën vazhdon të jetë në fuqi.

Në vend të luftimeve, kemi një "luftë bllokadash" mbi Ngushticën e Hormuzit, ku të dyja palët përdorin forcën për të kapur dhe sekuestruar anije tregtare.

Atmosfera në njërën nga rrugët ujore më të rëndësishme në botë është e nxehtë. Do të ishte e pamatur të vinim bast kundër ngjarjeve që po dalin jashtë kontrollit.

Ndërkohë, Islamabadi ende pret që përfaqësuesit iranianë dhe amerikanë të mbërrijnë për bisedime paqeje.

Pjesë të qytetit mbeten të mbyllura, tabelat janë ende të vendosura dhe hoteli ku pritej të zhvilloheshin bisedimet është bosh, gati për kthimin e shpresuar të delegacioneve të nivelit të lartë.

Por pas disa ditësh pritjeje të ethshme, atmosfera ka ndryshuar.

Kanë ikur muhabetet për grupet e gazetarëve në Uashingtonin e largët që u është thënë të shkojnë në aeroport, apo spekulimet rreth përmbajtjes së aeroplanëve gjigantë të transportit C-17 Globemaster që u ulën në një bazë ajrore ushtarake aty pranë në fillim të javës.

Në vend të kësaj është realizimi i zymtë se një mundësi për Pakistanin për të provuar veten në skenën ndërkombëtare, për të ndërmjetësuar një marrëveshje - çfarëdo lloj marrëveshjeje - midis armiqve të përbetuar mund t'i ketë shpëtuar Islamabadit. Për momentin.

Pakistani nuk është dorëzuar. Kryeministri Shehbaz Sharif, i cili ka investuar kapital të konsiderueshëm diplomatik në afrimin e të dy palëve, postoi në mediat sociale se Pakistani do të "vazhdojë përpjekjet e tij të sinqerta për zgjidhjen e konfliktit me anë të negociatave".

Donald Trump i ka thënë të paktën një gazetari se një marrëveshje është ende e mundur në ditët në vijim.

Është e vështirë të dihet nëse kjo është një deklaratë reale, apo zëri i një njeriu të paduruar, i etur për ta hequr Iranin nga lista e tij më urgjente e punëve përpara se Mbreti Charles të mbërrijë në Uashington për një vizitë shtetërore të hënën e ardhshme - dhe vizitën shumë të pritur të Trump në Kinë jo shumë kohë më pas.

Irani e hodhi poshtë sugjerimin e presidentit se ai po i jepte Teheranit kohë për të dalë me një "qëndrim të unifikuar", por duket e pamundur që regjimi, tashmë i plagosur dhe i goditur nga lufta, ta shkelë armëpushimin, duke shkaktuar kështu më shumë ndëshkime nga ajri.

Ndërkohë, çfarë duhet të themi për ngurrimin e delegacionit iranian për të hipur në aeroplan për udhëtimin e shkurtër për në Islamabad?

Irani akuzon SHBA-në për një "shkelje të angazhimeve" dhe citon atë që e quajti "sjellje kontradiktore" të Uashingtonit.

Deklaratat publike tejet kontradiktore të Donald Trump – duke kërcënuar me ndëshkim apokaliptik në një moment dhe duke ofruar një degë ulliri në momentin tjetër, duke pretenduar gjatë gjithë kohës se Irani ka bërë tashmë lëshime të rëndësishme – i kanë turbulluar ujërat.

Irani ende ankohet se ka hyrë në negociata dy herë gjatë vitit të kaluar, vetëm për t'u sulmuar nga Izraeli dhe Shtetet e Bashkuara.

Por postimi i Donald Trump në Truth Social, ku njoftohej zgjatja e armëpushimit, pa bombastikën e zakonshme, foli për një regjim iranian që është “seriozisht i përçarë, jo në mënyrë të papritur”.

Për një njeri që ka trumbetuar faktin se ai tashmë ka arritur ndryshimin e regjimit në Iran, a ishte ky një pranim se Uashingtoni po përpiqet të dijë me kë ka të bëjë?

A e ka bërë "fraksioni i regjimit" biznesin e diplomacisë me Iranin - artin që nuk është kurrë më i lehtë për t'u zotëruar - shumë më të vështirë?, pyet BBC.

Me qëllim apo pa qëllim, presidenti, nëpërmjet zgjedhjes së fjalëve, u bashkua shkurtimisht në një debat që ka qenë i ndezur midis vëzhguesve me përvojë të Iranit ditët e fundit: kush është në krye të Iranit tani që një pjesë e madhe e lidershipit të vjetër ka ikur?

/Kosovapress/